Els(67)

Toen mijn man overleed, was ik 64 en alleen in een te groot huis in Breda. De kinderen woonden ver weg, mijn vriendinnen waren bezig met hun eigen leven. Ik had altijd van Zuidwest-Duitsland gehouden — we kwamen er vaak voor vakantie — en besloot iets drastisch te doen. Ik verkocht het huis, pakte mijn leven in en verhuisde naar Freiburg im Breisgau, de zonnigste stad van Duitsland.

Het pensioenverhaal was eenvoudiger dan verwacht. Mijn AOW liep gewoon door via de SVB. Mijn nabestaandenpensioen van het ABP werd zonder problemen overgemaakt naar mijn Duitse bankrekening bij de Sparkasse. Ik moest me uitschrijven uit de BRP in Breda en registreren via de Anmeldung in Freiburg. De Finanzamt stuurde me vervolgens een Steuernummer, want ook als gepensioneerde moet je in Duitsland aangifte doen als je buitenlands pensioen ontvangt.

De Krankenversicherung als gepensioneerde was complexer. Omdat ik geen Duitse arbeidshistorie had, kon ik niet automatisch in de gesetzliche Krankenversicherung (GKV). Ik koos voor een vrijwillige verzekering bij de Barmer — €395 per maand inclusief Pflegeversicherung. Duurder dan Nederland, maar de dekking is uitstekend en zonder eigen risico. In Freiburg zijn veel artsen die ook Frans of Engels spreken, wat in het begin erg hielp.

Freiburg is een droomstad voor actieve senioren. Het is compact — alles is bereikbaar per fiets of tram. Het klimaat is het mildste van Duitsland, met gemiddeld 1.800 zonuren per jaar. Het Zwarte Woud begint letterlijk aan de rand van de stad. Ik wandel drie keer per week met een Seniorenwandergruppe van de DAV (Deutscher Alpenverein). Via de Volkshochschule volg ik cursussen schilderen en Duits, en in de Kirchengemeinde heb ik een hecht vriendinnengroepje opgebouwd.

Financieel red ik het goed. Mijn Altbauwohnung in Wiehre — een van de mooiste wijken van Freiburg — kost €780 warm voor twee kamers. Boodschappen doe ik op de Münstermarkt, de dagelijkse markt op het plein bij de kathedraal, en bij Aldi om de hoek. Met mijn AOW, nabestaandenpensioen en de opbrengst van de huisverkoop in Breda heb ik een comfortabel leven. Het Deutschlandticket van €49 per maand is een zegen — ik reis ermee door het hele Zwarte Woud en naar Basel in Zwitserland.

Wat ik niet had verwacht: de Nachbarschaft (buurt) in Duitsland is hechter dan in Nederland. Mijn buurvrouw bracht me Schwarzwälder Kirschtorte toen ik net verhuisd was. De huismeester helpt me met de Mülltrennung — vier verschillende bakken, inclusief de Biotonne en de Gelbe Sack. Elke maand is er een Stammtisch in het café om de hoek waar de buurt samenkomt. Na twee jaar voel ik me meer thuis in Freiburg dan ik me ooit in Breda heb gevoeld. Soms heb je een nieuwe start nodig om te ontdekken wie je echt bent.